"Chcę twardej obrony i szybkiego kontrataku. Wiem jak Wisła grała kilka lat temu i chcę, żeby do tego wróciła. Moim zdaniem w polskiej lidze obrona blokiem nie może być skuteczna. Ja wymagam od zawodników agresywnej, fizycznej gry w obronie. Wymagam walki" - mówi nowy szkoleniowiec szczypiornistów Wisły Lars Walther. W piątek pierwszy trening Nafciarzy pod jego wodzą.

Andrzej Zarębski: Gdyby trzeba było powiedzieć czym jest dla pana piłka ręczna, to jakie słowa by padły? Że to pana serce, czy zwyczajnie - praca?

Lars Walther: - Handball to po prostu moje życie. I to przez 24 godziny na dobę. Kiedyś, gdy byłem jeszcze zawodnikiem, przyszedł dzień, który zadecydował o tym, że musiałem przestać grać. Ale nie wyobrażałem sobie innego życia, takiego bez piłki ręcznej. Jedynym wyjściem było zostanie trenerem. I tak trwam.

Najpopularniejszą dyscypliną na świecie jest piłka nożna. Co zadecydowało, że młody Lars, wybrał sport tak skrajnie inny?
- Młodzi ludzie muszą próbować wielu dyscyplin i dopiero potem wybierać. Każdy sam musi zdecydować, co będzie robił w życiu. Czy będzie grał w futbol, czy - jak w moim wypadku - wybierze piłkę ręczną. Nie umiem powiedzieć co wpływa na innych chłopaków. Ja to po prostu poczułem.

Czyli wyboru dokonało serce, a nie jakaś filozofia?
- Bo serce jest bardzo ważne. Jeśli chcesz zrobić coś wielkiego, to musisz się temu oddać całym sobą. Tylko wtedy osiągniesz sukces. Tak jest w tym sporcie. Taktyka i technika przychodzą trochę później. Oczywiście bez nich nie jesteś w stanie normalnie funkcjonować i grać. Ale właśnie chęci, zaangażowanie i serce, są najważniejsze. Bez tego nigdy nie zrobisz kroku naprzód.

To jest klucz pozwalający też wybrać zawodników do drużyny?
- Na początku właśnie na takie cechy patrzę - serce i zaangażowanie. Na to czy zawodnik pasuje do drużyny mentalnie. Potem liczą się wyszkolenie techniczne i taktyczne, bez których przecież meczu się nie wygra.

Mówi się, że jest pan dla zawodników jak ojciec. Podkreślał to choćby Henrik Knudsen, który z TV Emsdetten przeszedł do Vive. Naprawdę jest pan taki opiekuńczy?
- Rzeczywiście tak mówią (śmiech). Ale nie zapominajmy, że ojciec jest po to, żeby czegoś nauczyć. Oni muszą chcieć się uczyć. To samo dotyczy zawodników Wisły. Mam do nich duży szacunek i wiem, że drzemie w nich ogromny potencjał. Teraz będą musieli tylko zaakceptować sportowe zasady, które razem ze sztabem szkoleniowym będę chciał im narzucić. Jeżeli wszystko uda się razem zgrać, jeżeli będą realizować zadania przy pełnym zaangażowaniu w treningi i mecze, wtedy wszystko może bardzo szybko pójść do przodu.

A co się dzieje gdy "dzieci" nie chcą iść wskazaną przez pana drogą?
- Jeżeli dochodzi do takich sytuacji, jestem za tym, żeby rozmawiać. Tylko nie przy wszystkich. O problemach, bo te przecież mogą być różne, rozmawiam zawsze indywidualnie, w cztery oczy. To ważne w budowaniu atmosfery, a nawet wizji drużyny. Wszyscy musimy być razem, bez podziałów. Nie może być grupek, nikt nie może odstawać, czy czuć się z jakiegoś powodu słabszy. Drużyna musi być jedną, wielką rodziną, w której wszyscy wiedzą, kiedy jest czas na ciężką pracę, która ma przybliżyć nas do sukcesu, a kiedy na relaks. Wtedy wszyscy możemy się bawić, śmiać, bo to też jest bardzo ważne.

Trening jako zabawa, a nie katorga? W Płocku się to nie przyjęło.
- Jak mówiłem: pracy należy się oddać bezwzględnie i bez reszty. Przyjdzie czas, że przyniesie nam ona radość. Ta z kolei sprawi, że naszą pracę będziemy kochać.

To takie proste?
- Jasne i jeszcze pomoże nam osiągnąć sukces. W Wiśle, tak jak w zespołach, które prowadziłem, nie będzie żadnych podziałów. Jeżeli nawet sezon pokaże, że mamy zawodnika, który wybija się ponad przeciętną, że jest gwiazdą, to nie oznacza, że będzie mógł robić wszystko. Nawet gwiazda musi szanować tego 19 czy 20 gracza w zespole. Tylko wtedy naprawdę nim będziemy. Nie wszyscy muszą się kochać, ale muszą się szanować. Tylko szacunek, znajomość reguł i zasad, odpowiednie traktowanie ludzi, pozwolą stworzyć drużynę. I rodzinę.

Ktoś jednak musi być na parkiecie przywódcą, liderem. Trener zostaje przecież na ławce.
- W Wiśle nie będzie jednego kapitana. Będzie ich dwóch. I chcę, żeby to byli zawodnicy z Płocka. Będą mieli ogromną rolę do odegrania. Muszą być wizytówką mojego zespołu, muszą być moją prawą ręką w kontaktach z drużyną.

Komu zaproponuje pan taką rolę?
- Nie mogę teraz powiedzieć. Zawodnicy muszą się tego dowiedzieć ode mnie. I to już na pierwszych zajęciach. Jestem jednak przekonany, że pomogą mi zbudować atmosferę w drużynie. No i będą identyfikowalni z Płockiem, bo są stąd. Jak Wisła, jak i ja teraz.

A wracając do wcześniejszego pytania. Potraktuj to jako przykład. Mamy w drużynie dwóch zawodników, którzy stanowią o sile obronnej zespołu. Ale nie ma tak, że któryś z nich jest szefem. Rządzi w obronie ten, który akurat jest na boisku i pozostali muszą mu się podporządkować, a nie jednego traktować lepiej, drugiego gorzej. Tak samo w ataku. Są Luka Dobelsek i Vegard Samdahl. I w zależności od tego, który akurat prowadzi grę, ten rządzi. Tylko tak możemy uzyskać dobry efekt. Decyzje takich filarów muszą być respektowane.

Może być ciężko z zawodników różnych narodowości stworzyć myślący w ten sam sposób zespół.
- Najważniejsze wytworzyć taką atmosferę, żeby każdy zawodnik czuł się ważny i potrzebny. Muszą wiedzieć, że mogą coś od siebie dać drużynie, bez rozgraniczenia na słabych i dobrych. Jestem trenerem, który nie pracuje tylko i wyłącznie na treningu. Nie robię tak, że zaczynam zajęcia gwizdkiem, potem je tak samo kończę i lecę do domu. Muszę być do ich dyspozycji. Dlatego będę bardzo dużo rozmawiać z zawodnikami i sztabem. Tylko to może nam zagwarantować sukces i zbudowanie rodziny.

Bardzo podoba mi się MMTS Kwidzyn. Tam trener zrobił świetną robotę. Widać, że są rodziną, że są monolitem. Jeden walczy za drugiego. Chciałbym do czegoś takiego dojść w Wiśle.

Jak to się stało, że zdecydował się pan na Wisłę?
- Zacznijmy od tego, że pierwszy raz byłem w Płocku... 22 lata temu razem z zespołem IF Bronderslev. Wtedy poznaliśmy się z Andrzejem Miszczyńskim, z którym grałem później w Danii. Wasza hala, kibice i atmosfera, zrobiły na mnie naprawdę fajne wrażenie. Miałem je w pamięci za każdym razem, kiedy przyszło mi potem z Andrzejem rozmawiać. Więc kiedy pojawiła się teraz propozycja pracy w Wiśle i kiedy poznałem wizję sportową nowego prezesa, stwierdziłem, że jest mi z nią po drodze. Wiem, że można tu coś zrobić. Ja naprawdę widzę przyszłość tej drużyny.

Poza tym Polska to bardzo ciekawy kraj, który ma znakomitych zawodników. Wielu miałem okazję poznać w Bundeslidze. Pytałem też o opinię Marcusa Cleverlego i Knudsena, którzy byli moimi zawodnikami w Emsdetten, pytałem Mortena Seiera, z którym pracowałem w Gorenje. Zachęcali mnie do przyjazdu. No i mój asystent Janek Wolski wiele dobrego mówił mi o Polsce i namawiał do podjęcia pracy w Wiśle.

Pierwsza myśl, kiedy zobaczył pan Wisłę w akcji, to...
- ... Jak zrobić z tej drużyny mistrzów? (śmiech). Wiem, że to wykonalne, ale potrzeba czasu i ciężkiej pracy. I najważniejsze - musimy patrzeć na siebie, a nie na Kielce. Naszym celem jest zagrać w finale mistrzostw Polski i Pucharu Polski. A jak się dojdzie do finału? Tam wszystko może się stać. Na pewno będziemy grać o zwycięstwo. Jeśli przegramy, to nic wielkiego się nie stanie. Proszę pamiętać, że jesteśmy na początku drogi, zaczynamy budować zespół. Akurat w klubach, w których do tej pory pracowałem, udawało się to szybko. Być może w Płocku będzie podobnie. Przede wszystkim musimy w tym sezonie pokazać chęć, ambicję, determinację w dążeniu do celu.

W ostatnim sezonie gra Wisły przypominała sinusoidę. Straciła bodaj 14 pkt w sezonie regularnym, raz grając bardzo dobrze, raz zdecydowanie gorzej. Potrzeba stabilizacji, żeby cały czas grać na jednym, wysokim poziomie. A jeśli miałyby się nam zdarzyć wyskoki, to tylko w górę, nigdy w dół. Stabilizacja, serce i zaangażowanie - jeśli uda nam się je osiągnąć, to... będziemy mogli zacząć myśleć, nawet o walce o mistrzostwo Polski.

Kiedy zdążył pan poznać tak dobrze polską ligę?
- Zacząłem ją oglądać w marcu. Od tego czasu widziałem bardzo dużo spotkań. Andrzej wysyłał mi wszystko co się dało. Poznałem pierwsze sześć zespołów ligi i widzę szansę na to, żebyśmy byli tam, gdzie chcemy być.

Kiedyś Wisła słynęła z twardej, męskiej obrony i szybkiej kontry. Teraz to niestety zupełnie inny zespół. A jaka ma być Wisła Walthera?
- Chcę dokładnie tego samego! Twardej obrony i szybkiego kontrataku. Wiem jak Wisła grała kilka lat temu i chcę, żeby do tego wróciła. Moim zdaniem w polskiej lidze obrona blokiem nie może być skuteczna. Ja wymagam od zawodników twardej, fizycznej gry w obronie. Wymagam walki. Jeśli chodzi o atak, to będę chciał mocno wykorzystać skrzydła. Z kolei zawodnicy, którzy będą grali na pozycjach rozgrywających, będą musieli kreować grę i robić trochę zamieszania pod bramką przeciwnika, żeby stworzyła się możliwość stosowania różnych zagrywek, po których będą padały gole.

Koniec z obroną 6-0?
- Nie do końca. Ale jeżeli 6-0 w obronie, to bardziej takie francuskie, czyli agresywne. Takie, które sprawi, że jeśli wejdziesz za dziewiąty metr, to cię nie ma... A potem jeszcze zwiększymy tempo gry. O jakieś 25 proc. Będzie dobrze.

Czy ma pan już zawodników pasujących do tej koncepcji?
- Tak, ale muszę najpierw zobaczyć w jakiej są formie fizycznej. Muszę też w pierwszej kolejności znaleźć tych dwóch generałów do defensywy. To praca na najbliższe dwa tygodnie. Do ataku i kontrataku już mamy kilku bardzo dobrych zawodników. Generalnie chodzi o to, żeby na każdą pozycję było minimum dwóch graczy. Tak, żeby każdy, kto wejdzie na boisko, wnosił do gry coś nowego.

Tylko z przywróceniem tej twardości może być problem. Nafciarze skutecznie zostali od niej odzwyczajeni.
- A ja myślę, że piłkarze będą chcieli się "bić", bo to jest w polskiej naturze. Bardzo dobrą obronę gra reprezentacja Polski. Dla mnie jest to bardzo nowoczesna formacja. Do czegoś takiego powinniśmy dążyć.

Wisła to jednak nie tylko Polacy.
- Nie ma problemu. Polacy po kilku treningach nauczą tej defensywy zawodników zza granicy. Dima Kuzelev, który grał w Niemczech i Danii, nigdy nie grał takiej obrony, jak ostatnio prezentowała Wisła. Jestem przekonany, że powinno mu się pozwolić grać dynamicznie. On nie może stać tylko na kole i podnosić rąk do góry. Luka Dobelsek i Bostjan Kavas grali twardo na co dzień. A w Płocku są przecież pasujący do tego stylu zawodnicy. Ten wielki Zbyszek Kwiatkowski, Adam Twardo czy Michał Zołoteńko. Oni nie będą mieli problemu z zaakceptowaniem stylu obrony, a nawet będą zadowoleni, że mogą grać w ten sposób. Bo mecze wygrywa się właśnie w obronie.

Czemu tak późno trafił pan do Płocka?
- Pojawił się po prostu bardzo dobry moment na przyjście. Rozmawiałem z Wisłą już dwa lata temu. Ale wtedy podpisałem nowy kotrakt z Emsdetten. Nie byłbym fair, gdybym rozmawiał dalej z Wisłą. Ja jestem lojalny wobec klubu, w którym pracuję.