Sama podróż w stronę miasta Artura Siódmiaka przebiegła bez większych kłopotów. W tej miłej atmosferze dojeżdżamy do Wągrowca, gdzie czeka na nas niespodzianka od naszego kierowcy. Otóż dokonał on rzeczy wydawałoby się niemożliwej – zgubił się w Wągrowcu! Mała rundka po tym miasteczku, poznanie miejscowych dresów i w końcu lądujemy przed halą Nielby. Tam już czeka na nas spora grupa osób, która dotarła na mecz na swój koszt. Szczególne brawa dla niezmordowanego PC, który dociera do nas wprost z poznańskiej klatki – szacunek!

Wejście bez większych problemów, żadnej dodatkowej kontroli – kilka minut i lądujemy na naszym sektorze. Doping podobnie jak i gra naszych piłkarzy, w pierwszej połowie nie jest zbyt dobry. Dużo lepiej jest w drugiej odsłonie. Wiślacy spokojnie zaczęli odjeżdżać rywalom, dzięki czemu miejscowi fani przestali stwarzać „zagrożenie” na trybunach, a nasz doping naturalnie wzmagał się coraz mocniej.  W sumie w Wągrowcu melduje się 58 Nafciarzy (chociaż możliwe, że było nas nieco więcej, jednak trudno to ocenić skoro niektórzy nieprzyodziani w klubowe barwy woleli tylko postać niż wspierać drużynę).

Weseli z awansu naszych szczypiornistów ładujemy się do naszego zacnego autokaru, a następnie śpiewamy "Sto lat" jednemu z solenizantów. Wieczorną, w sumie niedługą podróż, umilamy sobie pozdrowieniami dla Klubu Seniorów, zwłaszcza dla Pana, który „pakerem nigdy nie będzie”. Pod osłoną nocy tuż po północy docieramy do Płocka.