Dłonie przestały się trząść, nogi po kąpieli w fontannie już wyschły, procenty w głowie już nie szumią, głos powoli wraca... Czas więc napisać słów kilka o tym, co zadziało się w ostatnich dniach z naszym udziałem - z udziałem kibiców najlepszej siódemki w Polandzie!

Ciężko się za to zabrać, bo głowa jeszcze gorąca. W uszach ciągle brzmi gromkie "Mistrzem Polski jest Wisła" odśpiewane przez 5000 gardeł, serce ciągle wali jak młot, gdy przypominają się ostatnie sekundy niedzielnego pojedynku, te łzy szczęścia, szalona radość Naszych Mistrzów...

Dla takich chwil warto być kibicem! Dla momentu w którym po wielu miesiącach upokorzeń podnosisz się z kolan, reagujesz na rzeczywistość identycznie, jak tysiące innych ludzi wokół ciebie, czujesz się małą częścią czegoś, co dla wielu takich jak ty jest superważne! Dla momentu, w którym z dumą możesz zetrzeć z czoła bitewny pył i utrzeć nosa odwiecznemu rywalowi. W takich chwilach nic innego nie ma znaczenia!

Z tym większą satysfakcją możesz spojrzeć na sukces, kiedy wiesz, że ty sam zrobiłeś wszystko co mogłeś, aby się do niego przyczynić. Kiedy maksymalnie zdarłeś gardło dla twojego klubu, dla chwały twojego ukochanego herbu, miasta, barw.

Różnie bywało w tym sezonie w naszych kibicowskich szeregach. Chwilami naprawdę nie było wesoło (o czym pisałem podczas jednej z relacji), ale to, co płoccy fani zrobili w miniony weekend było fantastyczne!

Serce rosło, gdy spojrzało się na trybuny Orlen Areny, które żyją! Na ludzi, którzy sami, bez przymusu i marudzenia podnoszą się z miejsc i na stojąco dopingują zespół. W ten weekend młyn to były nie tylko sektory G i G1, inne (z naciskiem na B i C) nie zostawały w tyle. Brawo! Z pewnością pomógł nam sprzęt - udało się zorganizować fajne nagłośnienie, dzięki czemu problem z komunikacją między młynowym a tłumem praktycznie nie istniał.

Podczas obu spotkań trybuny przyozdabiały dwie fany - "The Pride" i "Miasto Mistrzów", tradycyjnie pamiętaliśmy też o "Tomku". W niedzielę pojawiło się więcej flag, nie tylko za bramką.

Zastrzeżenia można mieć do niezbyt okazałej oprawy. Z różnych względów (głównie finansowych) nie udało się zaprezentować tego, co planowaliśmy. W tym miejscu należą się przeprosiny dla tych, którzy odpowiedzieli na apel o wpłacanie pieniędzy na finałową oprawę, a nie doczekali się jej w takiej formie, jak nam wszystkim zależało. :( Możemy w tym miejscu jedynie zapewnić, że zebrana kasa na pewno się nie zmarnuje, w nowym sezonie spożytkujemy ją jak należy, a efekty będą takie, że szczęki opadną! ;)

W sobotę prezentujemy więc jedynie flagowisko z kilkuset machajek w jedynych słusznych kolorach. Zanosiło się, że nie będzie nawet tego - paczka dotarła do Płocka dopiero kilka godzin przed pierwszym gwizdkiem... Niedziela to czas sektorówki i kilkunastu dużych flag na kijach.

Podczas obu meczów nie mogło zabraknąć również transparentów z hasłami, wspierającymi naszego Kolegę, który wraca do zdrowia po wypadku, jakiego doświadczył tydzień wcześniej. Piotrka wsparliśmy też werbalnie, kilkukrotnie wznosząc okrzyki pod jego adresem.

Przyjezdni (na obu meczach obecni w liczbie +-150 osób) bez opraw, w sobotę z trzema flagami, w niedzielę "na czysto".

Jeśli chodzi o mecze, to to byłoby na tyle. Wspomnieć należy też o tym, co działo się po zdobyciu złotych medali. Około 300 osób wybrało się na Starówkę aby tam cieszyć się wspólnie z powrotu na tron. Zabawa była przednia i nawet asysta kilku radiowozów jej nie popsuła. Sekcja pływacka śmiało pokonywała kilka długości basenu olimpijskiego "Afrodyta" na Starym Rynku, zmarźlaki rozgrzewali się za to napojami spod znaku %.

Za jakiś czas impreza przeniosła się pod jeden z lokali na Grodzkiej, w którym świętowali nasi złoci medaliści. Śpiewom i tańcom nie było końca. :) W drzwiach knajpy co chwila pojawiali się coraz to nowi piłkarze-didżeje, zapodający bardziej lub mniej wyszukane melodie znane z hali i nie tylko... ;) Impreza skończyła się przy promieniach słonecznych poniedziałkowego poranka. TAK SIĘ BAWI, TAK SIĘ BAWI ZKS!

Obyśmy co roku mieli takie okazje!

Więcej grzechów nie pamiętam.