Już dawno na wyjazdowym meczu Wisły nie było przedstawicieli tylu miast. Oprócz licznej, 51-osobowej grupy autokarowej z Płocka, do Wągrowca dotarło jeszcze kilka osobówek na płockich blachach, ale także: spora grupa busem z Warszawy (14 osób), 4 osoby z Poznania i 1 osoba z Bydgoszczy. W sumie na sektorze naliczono 72 wiślackie gardła + kilkoro "statystów".
Liczbowo debiut na wągrowieckiej ziemi zaliczamy więc na plus. Tym bardziej, że aby wszyscy mieli możliwość obejrzenia meczu, trzeba było uciec się do różnego rodzaju sztuczek... Ale to nie miejsce i nie czas na rozwodzenie się w tym temacie.
Na halę wchodzimy kilka minut przed rozpoczęciem spotkania. Na prezentację zawodników rozwijamy 6-metrowy transparent z hasłem: "Ich nienawiść to żal, że nie są tam gdzie my". Pojawia się również piętnaście flag na kijach i rozpoczynamy doping.

Początek na trybunach tak samo jak i na parkiecie - Wisła górą, gospodarze nie podejmują walki. Nielbiści wywieszają transparent: "Czy tego chcecie?", adresowany - jak przypuszczamy - do włodarzy swojego klubu. W pierwszych minutach nie prowadzą dopingu.

Za to w naszym sektorze zabawa w najlepsze. Przez cały mecz staramy się prowadzić równy, głośny doping. Niestety (starym, złym zwyczajem) pojawia się również kilka jednostek, którym zdecydowanie lepiej wychodzi dopingowanie (i nie tylko) w autokarze, niż tam gdzie potrzeba - na hali. Smutne...
Do Płocka z wiadomych względów wracamy w złych nastrojach. Humory poprawiają nam się dopiero na dłuższym postoju, gdzie oglądamy drugą serię skoków z udziałem Adama Małysza. Pracownicy stacji zapewne na długo zapamiętają nasze "Kto nie skacze ten z Ammanem", czy pasujące do każdej okazji dźwiękonaśladowcze "uh uh uh uh".
Podróż kończymy około 1:00 w nocy. A teraz to, co tygryski lubią najbardziej...