36 - tylu kibiców wybiera się w sobotni poranek do Wrocławia na mecz ze Śląskiem. Jak na taką odległość (ok. 300 km), atrakcyjność rywala (jakby nie patrzeć - beniaminek) i transmisję telewizyjną - wynik przyzwoity. Choć pozostaje niedosyt, bo kilka osób "zalepiło", zasłaniając się ślubami, weselami, urodzinami babci czy piątkową alkoholizacją. No to ostatnie to jeszcze jesteśmy w stanie zrozumieć...
Mecz miał się zacząć o 15:00, dlatego musimy wyjechać już o nieludzkiej godzinie - ósmej rano. Początkowo atmosfera w autokarze jest bardzo senna. Większość wraca do życia dopiero gdy nadchodzi postój, podczas którego można uzupełnić braki prowiantu, albo oddać się czynnościom fizjologicznym. Niektórzy tę możliwość przesypiają i po jakimś czasie mają dość poważny problem. W tym miejscu należy zaznaczyć, że półlitrowa, plastikowa buteleczka może mieć różne zastosowania...
Około 14:20 meldujemy się przed halą Orbita. Wzbudzamy ogólne zainteresowanie miejscowych, którzy chyba nie są przyzwyczajeni do widoku kibiców gości na meczach piłki ręcznej. Ba, jeden z naszych kibiców (pozdrowienia dla Pana "Bogdana"!) został nawet poproszony o autograf przez jednego z policjantów.

Do hali wchodzimy na 20 minut przed meczem. Wieszamy transparent "Czekamy na Mistrza - Jesteśmy z Wami", a w drugiej połowie również małą wyjazdową flagę "Gdziekolwiek Zmierzamy". Mamy też kilka flag na kijach, które zostają wykorzystane w pierwszych minutach meczu, a także w drugiej połowie. Przez całe 60 minut dopingujemy zespół.
Młyn gospodarzy był podobnych rozmiarów do naszego. Tworzyli go (bodajże w stu procentach) bardzo młodzi ludzie, prawdopodobnie juniorzy WKS-u.

Po meczu spotykamy się z zawodnikami, którzy muszą przejść casting na najpiękniejszą "Nafciarkę". Przez konkursowe sito przechodzą prawie wszyscy, łącznie z kadrą szkoleniowo-medyczną. Tylko kilku graczom udaje się uciec. Dorwiemy Was następnym razem! :)

Wracamy do Płocka w dobrych humorach. Po drodze zatrzymujemy się w barze, gdzie udaje nam się obejrzeć ostatnie dwie kwarty meczu koszykarzy Polska - Serbia. Emocje były duże. Prawie tak samo duże jak kebaby, zamawiane przez nas niemalże hurtowo.
Reszta drogi stoi pod znakiem pierwszej, historycznej wojny na słowa pomiędzy przodem a tyłem autokaru. Wzajemne mniej lub bardziej obraźliwe "wyzwiska", a czasem nawet WYZWISKA wzbudzają ogólną wesołość. Tylko jeden nieszczęśnik, który nie mógł sobie znaleźć miejsca i wędrował pomiędzy przodem a tyłem miał nietęgą minę. Dostało mu się z obu stron tak mocno, że skruszony poszedł spać. Wojnę bezapelacyjnie wygrał TYŁ! Okazja do rewanżu już za 2 tygodnie, na wyjeździe do Głogowa!