Mecz z Haukarem był prawdziwym testem. Dla szczypiornistów, bo musieli sobie radzić, grając w poważnym osłabieniu, ale również dla nas - kibiców. Bo to niby mecz u siebie, ale w łąckiej hali nie do końca czujemy się jak gospodarze.

Hala wypełniła się po brzegi, do ostatniego miejsca. Na sektorze, z którego prowadziliśmy doping bardzo ciasno, ale to sprzyjało wzajemnej mobilizacji do zdzierania gardeł.

Przed meczem mieliśmy niezbyt wesołe miny, kiedy zobaczyliśmy, że organizatorzy rozdają dmuchane baloniki do uderzania w barwach biało-czerwonych (Haukaru?!). Chyba zostały po Mistrzostwach Europy w innej dyscyplinie sportu... Na całe szczęście tylko garstka osób zdecydowała się tych gadżetów używać. Tak czy inaczej śpieszymy z przypomnieniem - NIEBIESKO-BIAŁE to nasze barwy wspaniałe!

Śpiewanie rozpoczynamy już przed meczem. Wysłaliśmy tym samym dwa sygnały: pierwszy - chłopakom, że jesteśmy z nimi; drugi - panu od konkursów, że 5 minut przed ważnym meczem to nie jest dobry czas na jego atrakcje.

Dopingujemy przez całe spotkanie. Generalnie było dobrze. Chwilami nawet bardzo. Szczególnie głośni jesteśmy w końcówce, kiedy nasi piłkarze są już zdziesiątkowani kontuzjami. Parę razy na trybunach podnosi się ciśnienie, zwłaszcza po kontrowersyjnych decyzjach arbitrów z Rumunii. Jedyne rumuńskie słowo, jakie znaliśmy to „sekuritate" (pisownia fonetyczna), co podobno ma oznaczać jakąś milicję polityczną, czy coś w tym rodzaju. Nikt do końca nie wiedział co to znaczy, ale po każdej krzywdzącej nas decyzji, niosło się na trybunach: „sekuritate, sekuritate". Ciekawe czy panowie sędziowie zrozumieli ogólny przekaz...

Oprawa? Na pierwszy gwizdek w ruch idzie niebiesko-biało-niebieska sektorówka i transy, tworzące napis „WISŁA". Na początku drugiej połowy powiewa kilka flag na kijach.

P.S. Vegard - jesteśmy z Tobą!!!

P.S.2. 11 listopada - wszyscy na Kielce!!!