Większość wyjazdowiczów zapewne doszła już do siebie po wizycie na germańskiej (choć mieliśmy wrażenie, że bardziej turecko-kurdyjsko-indyjskiej niż germańskiej) ziemi. Czas przypomnieć sobie to i owo... Jako, że w leadzie winno być napisane coś ważnego, informuję, że w Hamburgu zameldowaliśmy się w rekordowej liczbie. Znowu. Nuda. ;)

Ale od początku. Mobilizacja na ten wyjazd rozpoczęła się już kilka tygodni wcześniej. Z różnych źródeł docierały do nas informacje, że Hamburg będzie wyjątkowy. Że wybiera się mnóstwo przeróżnych osób. Poniedziałek 28 listopada miał być rekordowym pod względem nieobecności w płockich szkołach i zakładach pracy. Warsztaty samochodowe nie wyrabiały z przeglądami technicznymi aut, które już czekały w gotowości na nafciarską eskapadę.

Zgodnie z przypuszczeniami, trochę nas pojechało... W sobotni wieczór spod OA wyruszyły trzy „alkobusy" + kilka „samogonów". Zdecydowana większość tzw. auciarzy ruszyła jednak dużo później, niektórzy nawet o 6. rano, tuż po wyjściu z nocnej zmiany - szacun! W autokarach od początku integracja na mocno zaawansowanym poziomie. Było to konieczne, wszak na pokładzie sporo nowych twarzy, dużo też ludzi, którzy od dłuższego czasu nie pokazywali się na szlaku.

Jedziemy w miarę płynnie, postojów nie za dużo. Oprócz tradycyjnych czasoumilaczy, wspomagamy się całą masą przeróżnych filmów tudzież płyt karaoke, którymi co jakiś czas wymieniamy się na postojach. W międzyczasie dowiadujemy się, że mecz Wisły, czy wizyta w dzielnicy czerwonych latarnii to nie jedyne cele, z jakimi część osób wybiera się na wyjazd. Jednego z wyjazdowiczów z autokaru nr 3 na wyjazd wysłała żona, celem... kupna proszku do prania! :) Kolega oczywiście wrócił do domu bez proszku. O ewentualnych konsekwencjach poinformujemy w kolejnych relacjach.

Dłuższy postój mamy w stanie Nevada, czy tam Oklahoma, nie pamiętam. Niektórzy mniej więcej w tym samym czasie mieli jeszcze inny stan, toteż nie załapali się na całkiem niezłą szamkę.

Potem już Niemcy, przez które śmigamy dużo szybciej. Do portowego miasta docieramy około 10. rano. Rozpoczyna się czas wolny, który mamy zakończyć o 14:30. Wtedy musimy się z powrotem zameldować pod halą by wejść na mecz. Sposoby na spędzenie wolnego czasu wybierano przeróżne. Jedni zostali na miejscu, inni wybrali na krótką przebieżkę po okolicy w poszukiwaniu czegoś do jedzenia i picia, jeszcze inni wsiedli do metra i ruszyli do centrum.

Tam była okazja wdrapać się na wieżę jakiegoś kościoła, górującego nad miastem. Potem spacer pod Millertorn Stadion, czyli arenę, na której swoje mecze rozgrywa FC Sankt Pauli. Właśnie miał się rozpoczynać mecz miejscowych z Dynamem Drezno... Pod stadionem dziesiątki ludzi, większość z charakterystycznymi czaszkami na koszulkach i szalikach. Bez problemu można zaopatrzyć się też w browar. Przed wejściem na stadion i w jego okolicach zero policji. „Prawie" jak przy Ł34... Eeech...

Potem ustalamy kierunek na coś do jedzenia. Poza McDonaldem nic innego nie wpada nam w oczy, więc wchodzimy bez wahania, na hamburg-era. Trochę żal, bo - jak się później okazało - obok była cała masa punktów z np. tradycyjnym niemiecko-tureckim kebabem. Po wyjściu zorientowaliśmy się, że całkiem przypadkowo znaleźliśmy się na słynnej ulicy Reeperbahn, przechrzczonej przez nas na „Burdelstrasse" w samym środku dzielnicy czerwonych latarni. Obok kilku sex-shopów, salonów peep-show i klubów go-go, w oczy rzuca się... sklep St.Pauli.

To, co w nim zobaczyliśmy rozłożyło nas na łopatki. Wyposażenie - kosmos! Koszulki, koszule, szaliki, bluzy, spodnie, buty, smycze, skarpety, vlepki czy długopisy to standard. Były też np. klubowe pieluchy, śpiochy, tostery, majtki, linijki, garnitury, prezerwatywy itd. Po prostu wszystko, czego dusza zapragnie. Na szybko próbowaliśmy stworzyć listę rzeczy, których nie było w sprzedaży. Na liście znalazły się tylko kalesony i pokrowce na motor. Powaga! Przez 15 minut, jakie spędziliśmy w środku, przez sklep przewinęło się mnóstwo ludzi w różnym wieku. O utarg nie pytaliśmy. Ale w Płocku się nie opłaca, no bo jak...

Przemoknięci wracamy pod halę - pogoda wyjątkowo nas nie rozpieszcza. Wchodzimy do środka i jedyne co się rzuca w oczy to niebieski kolor. Gdzie się nie spojrzało, tam ludzie w niebieskich koszulkach rozmawiający po polsku. Czuliśmy się, jak u siebie.

Na sektorze nie ma za bardzo gdzie powiesić flag. W końcu znajdujemy jakieś miejsca, ale ludzi stale przybywa i przybywa, zajmują miejsca bliżej parkietu, więc żadna z trzech oficjalnych fan nie jest widoczna podczas meczu. Co innego vipowska nowość... Nasze „super vip-y spod znaku %" (jak napisali na swojej fladze), te same które w Koprze czy za każdym razem w Kielcach siadają osobno, tym razem zajęły miejsca w naszych rejonach, wcześniej urządzając rundę honorową ze swoim płótnem wokół parkietu... Na sektorze konsternacja, ludzie chyba czują się, jakby oglądali pochód pierwszomajowy.

Ilu nas było? W sumie, jakby podliczyć zwykłych śmiertelników z wyżej wspomnianą grupą (ok. 35 osób), to na sektorze było nas nie mniej niż 310.

Od początku jedziemy z dopingiem, jakiego hamburska hala nie widziała na oczy. Nie chodzi nawet o ilość wydawanych przez nas decybeli, bo pod tym względem powinno być znacznie lepiej! Miejscowi -  przyzwyczajeni do siedzenia i napieprzania w wachlarze w rytm muzyki czy dźwięków bębnów, na których grają miejscowe „sweet 60", taki niemiecki ZboWiD - raczej nie spodziewali się stada wariatów z Polski, które będzie drzeć ryje i tańczyć. Widok ich min na nasz widok - bezcenny.

Na pierwszy gwizdek w górę idzie niebiesko-biało-niebieska sektorówka, do tego nieustający śpiew. Pierwsza połowa na plus z naszej strony. W drugiej wraz z pogłębiającym się kryzysem na parkiecie, ubywa nam animuszu.

Po meczu dziękujemy chłopakom za walkę, oni nam za liczne przybycie. Jest też okazja do rozmowy z Marcinem Lijewskim, czy zebrania autografów od gwiazd HSV, z czego korzysta zwłaszcza młodsza część publiki tak niemieckiej, jak i polskiej.

Niecałe dwie godziny po meczu ruszamy w drogę powrotną, po drodze dość mocno ograniczając się z postojami - niektórzy na 7:00 mieli zameldować się w pracy... Do Płocka docieramy właśnie w okolicach siódmej.

Teraz na wyjazdowym rozkładzie Wągrowiec, a dwa dni później debiutujemy w Szczecinie!