Choć wszyscy żyją już meczem, który rozpocznie się dziś o godzinie 15:00, wypada zdać małą relację z tego jak kibicowsko wypadła nasza wtorkowa wycieczka do Puław. Z Płocka wyjechaliśmy po dwunastej, a więc na przejechanie 240 kilometrów mieliśmy niespełna pięć godzin - jakby się mogło wydawać wystarczająco... Niestety, po drodze mieliśmy wyjątkowego pecha, bo trzy razy trafialiśmy na dość sporawy korek. Przez to im bliżej byliśmy naszego celu, czyli halo-basenu w Puławach, tym coraz mocniej w nasze oczy zaglądało widmo pierwszego od czasu wyjazdu do Zabrza (listopad 2009) spóźnienia.

Tak też niestety się stało. Wypełniony osiemnastoma osobami busik podjechał pod puławski obiekt w momencie, gdy panowie sędziowie (więcej na ich temat nieco później), już mecz rozpoczęli. Zanim wydano nam bilety etc., nasi szczypiorniści dali już sobie rzucić cztery bramki. Na trybunę gości wchodzimy więc przy stanie 4:1 dla miejscowych.

Od razu pierwsze zgrzyty z emerytami, których ulokowano bezpośrednio za nami. Nie spodobało im się, że stoimy. Po krótkiej, acz konkretnej "wymianie zdań" panowie zmieniają miejsca, a my rozpoczynamy doping.

Tak jak zawodnicy mieli problemy z pokonywaniem rywali, tak i nam sporo problemów sprawiało przebicie się przez doping miejscowych. I nie chodzi tu nawet o grupę używającą gardeł, a całą resztę publiki, która non stop napieprzała w wachlarze. Czuliśmy się prawie jak w pewnym galicyjskim mieście, co na "K" się zaczyna.

Inna sprawa, że nasz "mocno eksperymentalny" skład, który oprócz ekipy busowej tworzą również samochodowcy (łącznie 29 osób na sektorze) nie pozwalał na stworzenie odpowiedniej atmosfery...

Mimo to coś tam próbujemy pokrzyczeć, wspomagając się jednym bębnem. W drugiej połowie sporo uwagi poświęcić musimy - niestety - pracy sędziów, którzy całkowicie popsuli widowisko, stając się jego najważniejszymi (tragicznymi) postaciami. Dość powiedzieć, że w pewnym momencie cała hala, kibice obu drużyn odśpiewali arbitrom tę samą przyśpiewkę. Co więcej, owa przyśpiewka była najgłośniej zaśpiewaną podczas całego pojedynku :) Obu panom radzimy zająć się sędziowaniem szachów, ewentualnie co najwyżej koszykówki.

Jak już jesteśmy przy innych sportach, warto wspomnieć o kilku znanych... Tenisistach, którzy przyjechali popatrzeć na nieco inną dyscyplinę w naszym towarzystwie. ;)

Po wypiciu paru piw i oznakowaniu paru miejsc wiślackimi vlepkami (chyba ostatnia szansa na ich kupno podczas dzisiejszego meczu na dole sektora G) ładujemy się do busa i ruszamy w drogę powrotną.

Tym razem z małą przygodą. W pewnym momencie przy zjeżdżaniu na stację benzynową, kilkanaście metrów dalej dostrzegamy osobówkę, która... wpadła do rowu. Zdenerwowana kobieta, która prowadziła auto nie wiedziała co zrobić, w pogotowiu czekała już laweta. Na szczęście na drodze kobiety pojawili się Nafciarze, którzy w tej sytuacji nie zastanawiali się ani chwili. :)

Po wyjściu z busa pobiegliśmy do samochodu aby chociaż spróbować go wyciągnąć. Po kilku próbach udało się, co uczciliśmy gromkim okrzykiem "Nafciarze, Nafciarze"! Uradowana kobieta śpieszyła z podziękowaniami, przyznając, że takiego wizerunku "kibola" w mediach się nie pokazuje...

W poczuciu dobrze spełnionego obowiązku wracamy do domów. Oby nagroda za dobry uczynek przyszła już dzisiejszego popołudnia!