Zacznijmy nietypowo, bo od końca. Z wyjazdu do Kwidzyna wracamy grubo po północy. Na pokładzie autokaru 45 osób, w tym: jeden umyty (podobno) kosmita, jeden niedźwiedź, dwa gołębie, kilkudziesięciu "degustatorów", jeden Norweg, jeden inwalida, jeden student z wyjazdowym zakazem rodzicielskim (pewnie się o nim dowiedział po powrocie do domu) i jeden posterunkowy ze znanego telewizyjnego serialu.
A teraz na poważnie. Niektórzy chyba zapomnieli, w jakim celu ktoś inny podejmuje trud, aby zorganizować wyjazd. Zapominalskim śpieszymy przypomnieć - nasza cotygodniowa rozrywka, to WYJAZD NA MECZ, a nie alko-sztafeta.
Sam mecz dostarczył bardzo dużo emocji i sportowo i kibicowsko. Z naszej strony, oprócz 45-osobowej grupy autokarowej, pojawiło się też sporo osób własnym środkiem transportu. W sumie na sektorze zameldowaliśmy się w 69 osób. Szczerze mówiąc nie byliśmy przygotowani na aż taką liczbę, dlatego uszykowaliśmy jedynie 50 "mikołajkowych" czapek, w których paradowaliśmy przez całe 60 minut. Sporo osób niestety zostało bez nakrycia głowy.

Już przed meczem rozpoczynamy doping. W pierwszej połowie jesteśmy zdecydowanie głośniejsi od gospodarzy, którzy wreszcie zrezygnowali z tradycyjnego zestawu trąbkowo-bębnowego (tu tu tu, łup łup łup) na rzecz normalnych ludzkich okrzyków. Najwyższy czas! Na naszym sektorze zawisła jedna flaga.

Druga połowa była nieco gorsza w naszym wykonaniu, dostosowaliśmy się tym samym do naszych zawodników, biegających po parkiecie, którzy po zmianie stron też nieco spuścili z tonu. Inna sprawa, że w drugiej części gry i kibice gospodarzy wzięli się do roboty, gdy ich drużyna zaczęła wychodzić na prowadzenie.
Po meczu dochodzi do małej wymiany uprzejmości, jak to zwykle bywa w pokrzyżackiej filii Scyzorkowa...