Po niespełna jedenastu miesiącach przerwy wróciliśmy na europejski szlak kibicowski. Powrót bezdyskusyjnie zostaje zaliczony do jak najbardziej udanych, a liczba stu dwóch osób na sektorze gości jest - jak do tej pory - rekordową w historii zagranicznych eskapad na płocką rzucaną. Rekordowa jest również ilość flag, jaka towarzyszyła nam nad Adriatykiem. Sektor gości przyozdobiło sobotniego wieczora sześć wiślackich flag, w tym jedna całkowicie nowa.

Nowa flaga

ZAWSZE TAM | GDZIE WISŁA GRA - hasło z nowego nafciarskiego płótna, które sobotniego wieczora zaliczyło swój oficjalny meczowy debiut. W całości szyta flaga o wymiarach 1,8x1,8 metra została ufundowana i stworzona z okazji powrotu Wisły do rozgrywek elitarnej Ligi Mistrzów. Miejmy nadzieję, że będzie towarzyszyła płockim fanom wszędzie tam, gdzie pojadą za swoją drużyną...

Pierwszy raz od czasu wyjazdu do Danii, na obczyźnie zaprezentowaliśmy "The Pride", która wieszana jest głównie w grodzie na Tumskim Wzgórzu.

Ale zacznijmy od początku. Większość Nafciarzy dotarła do Słowenii autokarami, które ruszały spod Orlen Areny. Pierwsi wystartowali po 16:00, drudzy około godziny później. Oba szczelnie wypełnione, oba trzymające się podstawowej zasady pt. pijemy dopiero za mostem. ;) Jako że autor tego tekstu jechał autokarem nr 1 (tak zwanych "beznoclegowców"), opiszę jak to wyglądało z naszej perspektywy.

Droga mijała nam bezproblemowo. Jechaliśmy w miarę płynnie, z raczej niewielką ilością postojów. Kierowcy - później przechrzczeni na Pogromców Rond - nie jechali może za szybko, za to perfekcyjnie opanowali naszą hasłową komunikację (głośniej!, ciszej!, sikórz!, światło!, hamuluj!, chłodnej! itd.). Brawo!

Pierwszy przystanek mieliśmy przed Łodzią, gdzie natknęliśmy się na znajome twarze z płockiej ulicy czyli muzyków kapeli Podwórkowi Chuligani, którzy akurat zmierzali do Miasta Łodzi na koncert. Pogadaliśmy dłuższą chwilę, po czym pożyczyliśmy sobie nawzajem udanych wyjazdów i ruszyliśmy dalej.

Drugi dłuższy przystanek to Tychy, gdzie mieliśmy zaplanowaną ostatnią ciepłą szamę w ojczyźnie. Później miały zostać już tylko konserwy, chipsy, ewentualnie zestaw Małysza po płocku czyli bułka z piwem. Niektórzy szansę na konkretne żarło... "przespali", co niedługo potem okazało się dla niektórych zgubne...

Ale podróż to nie tylko wyczekiwanie od postoju do postoju, ale przede wszystkim mnóstwo atrakcji podczas samej jazdy. Mieliśmy więc swoisty tor przeszkód ("ała, nie chodź mi po twarzy!"), festiwal mniej i bardziej kontrowersyjnego kina ("czy to jest prowokacja?") czy koncerty piosenki chodnikowej o roboczej nazwie "Przeleć mniej w tej koniczynie".

Na plaży fajnie jest

Później było jeszcze parę postojów w Czechach i Austrii, aż w końcu (koło 8., 9.?) przekroczyliśmy granicę słoweńską. Na starcie od razu uderzyła nas nieczęsto spotykana na nadwiślańskich terenach czystość, estetyka, no i fantastyczna pogoda. Na widok coraz to mocniej przebijających się promieni słonecznych większość z nas już miała przed oczami plażę, ręczniczek i kąpiel w Adriatyku. Ale czym głębiej Słowenii, tym aura coraz mniej nam się podobała. Do tego stopnia, że niektórzy gorączkowo zaczęli poszukiwać w swoich walizkach zimowych kurtek...

Szczęściem, załamanie pogody (przy samej ulicy leżała kilkucentymetrowa warstwa śniegu), wynikające z przejazdu przez góry, nie trwało długo. Koper, w którym wylądowaliśmy koło południa przywitał nas słońcem.

Po zrobieniu kilku pamiątkowych zdjęć i zaznaczeniu swojej obecności głośnym "Jesteśmy zawsze tam" od razu ruszyliśmy w miasto. Niemal wszyscy od początku obrali sobie jeden i ten sam kierunek - plaża.

A na plaży? Na plaży fajnie jest! :) Zwłaszcza na plaży pełnej... Nafciarzy. Miejscowi nie mogli wyjść z podziwu, że na początku października, kiedy oni spacerują już w swetrach, grupa wariatów z Polski potrzebowała zaledwie kilkudziesięciu sekund żeby założyć kąpielówki i wskoczyć do morza. Temperatura wody porównywalna do Bałtyku w samym środku sezonu urlopowego. Nic dziwnego, że nie chciało nam się z niej wychodzić.

Ale nie samym morzem żyje wyjazdowicz. Znaleźliśmy też mnóstwo czasu na obiadki w miejscowych lokalach. A że podróże kształcą, niektórzy postanowili podszkolić swój Inglisz. Na pytanie "Where is amciu amciu?" tubylcy życzliwie wskazywali popularne knajpy. Gdy już tam dotarliśmy, nie brakowało konkretnych zamówień ("Three beer bez szklanki" etc.).

Zwiedzania też nie mogło zabraknąć. Cała starówka Kopru robi naprawdę duże wrażenie. Schludne, czyściutkie kamienice, wąskie uliczki, przez które przejechać mogą co najwyżej dwa rowery. Wszystko to nad lazurowym morzem z setką mniejszych i większych łódek, z ośnieżonymi szczytami Alp w tle.

Sami mieszkańcy również sympatyczni. Nawet za mocno się nie złościli, kiedy Ikarus, jeden z symboli ich miasta, o mało co nie spadł z podestu przy jednej z prób przyodziania go w wiślackie barwy...

Wszystkie te urocze obrazki można było obejrzeć z górującej nad miastem wieży, której oczywiście nie omieszkaliśmy przyozdobić vlepkami. Przy okazji okazało się, że nie jesteśmy pierwszymi kibicami z Polski, którzy zajrzeli w ten rejon Europy - na mieście zauważamy parę vlepek rzeszowskiej Stali.

Trybuny jak parkiet

O samym Koprze można się rozpisywać godzinami, ale w końcu nie pojechaliśmy tam na wczasy, tylko na mecz. A ten rozpoczął się o 20:00. My pod halą zebraliśmy się już godzinę wcześniej i od razu rozpoczęliśmy śpiewy. Ze śpiewem na ustach weszliśmy też na halę, gdzie obok wspomnianych na początku flag, wieszamy transparent z podziękowaniem dla słoweńskiej ziemi, która wydała Bostjana i Lukę. :)

Obaj płoccy Słoweńcy zostali zresztą bardzo ciepło przyjęci przez miejscową publikę, która mniej więcej w 3/4 wypełniła obiekt. Do sektorów gospodarzy dosiada się też grupa płockich very important personów pod wezwaniem %, którym nie po drodze było do nas, grupy stu dwóch zwykłych kibiców...

Młyn miejscowych (ok. 80 osób) podczas prezentacji rozwija niebieską folię z żółtymi elementami, co daje dosyć sympatyczny dla oka efekt. Ich repertuar dopingu niezbyt bogaty. Ograniczali się do krótkich okrzyków przeplatanych bębnami. Często, zwłaszcza w drugiej połowie, kiedy przewaga Cimosu rosła z każdą minutą, do dopingu podłącza się reszta hali.

My z przyzwoitym dopingiem, wspomaganym dwoma bębnami. Na trybunach, tak jak na boisku - Wisła górą w pierwszej połowie. Po zmianie stron nieco spuściliśmy z tonu, bo i gra naszych pupili nie zachęcała do intensywniejszego zdzierania gardeł. Ożywiamy się w końcówce, a prawdziwy pokaz polskiej myśli kibicowskiej (hehe) dajemy - mimo porażki - już po ostatnim gwizdku. Piłkarzom dziękujemy za walkę, Ci nam za przybycie. Brawa zebraliśmy zresztą również od szczypiornistów Cimosu.

Po meczu czas na piwko - serwowane przez urocze ekspedientki w sklepiku pod halą - w towarzystwie miejscowych fanów. Potem jeszcze krótki spacerek po Koprze nocą, aż wreszcie nadchodzi moment odjazdu. Ładujemy się do autokaru i ruszamy z powrotem. Mijamy kąpiących się... w fontannie Nafciarzy z drugiego autokary i... to by było na tyle. :)

Powrót spokojny, bez poważniejszych przygód. Na większą uwagę zasługują jedynie: człowiek, dla którego higiena (zwłaszcza jamy ustnej) jest na pierwszym miejscu oraz dziwaczne nazwiska śląskich kandydatów do parlamentu.
W Płocku meldujemy się w niedzielę około 16:30. Krótko - kto nie był, niech żałuje! Bo ma czego!

AVE WISŁA!