Rozgrywający szczypiornistów Wisły Lars Moller Madsen przez osiem miesięcy pauzował - leczył kontuzjowane kolano. Wszystko wskazuje na to, że w nowym sezonie potężny Duńczyk będzie mógł wreszcie zaprezentować swój atomowy rzut

Justyna Woja: Operowane kilka miesięcy temu kolano rehabilitujesz w Olsztynie. Długo będziesz musiał tam jeździć?
Lars Moller Madsen: Właściwie do rozpoczęcia sezonu. W Płocku na pierwszym treningu spotykamy się 9 lipca, ale mimo wszystko muszę jeszcze ćwiczyć pod okiem specjalistów.

Jak dokładnie wyglądają zajęcia i kto właściwie za twoje leczenie?
- To są zwykłe zajęcia. Zazwyczaj trwają cztery do pięciu godzin. Codziennie. Ćwiczę w szczególności koordynację i stabilność kolana. Klub opłaca rehabilitację, ja dojazdy.

Będziesz gotowy do gry w następnym sezonie, który do łatwych na pewno nie będzie należał?
- Teraz kolano jest w pełni stabilne i nie mam z nim najmniejszych problemów. Noga jest co prawda o około 15 procent słabsza od drugiej, ale za kilka tygodni będą już na tym samym poziomie. Więc na pewno będę gotowy na kolejne rozgrywki.

To dobra wiadomość, bo jak wiesz, wielu kibiców czeka z niepokojem na twój powrót.
- Oczywiście miło jest wiedzieć, że ci niesamowici fani na mnie liczą i czekają na moją grę. Ja chcę tego nie mniej niż oni.

No tak, ale to ci sami kibice narzekali też, że pobierasz wysoką pensję, a mecze oglądasz z trybun. To chyba nie było przyjemne?
- Najgorsze były pierwsze dwa miesiące po urazie. My wtedy nie wiedzieliśmy tak do końca, co się stało z moim kolanem. Oczywiście słyszałem o różnych komentarzach, że ja nie chcę grać i że przyszedłem do Płocka już kontuzjowany. Jasne, że nie jest miło takie rzeczy słyszeć, ale moim zdaniem mówili to ci, którzy nie znali mnie z gry w Danii. Przez ostatnie osiem lat grałem tam prawie w każdym meczu z wyjątkiem połowy roku 2007, bo wtedy miałem złamaną stopę. Więc byłoby trochę dziwne, że nagle - ot tak sobie - przestałem grać w Wiśle. Ja zwyczajnie złapałem kontuzję.

Będziesz chciał udowodnić niedowiarkom, że jesteś wartościowym zawodnikiem?
- Wszyscy chcą grać dla kibiców, nieważne, jakie mają do nas nastawienie. Chcę grać dla nich. I dla siebie.

Trudno jednak oczekiwać, że po tak długiej przerwie wejdziesz od razu na wysokie obroty.
- Po tych ośmiu miesiącach trudno będzie pokazać perfekcyjną formę. Ale nie będzie problemu, żeby do niej dojść przed rozpoczęciem sezonu.

Nie masz innego wyjścia, podobnie jak pozostali nafciarze. Wisła zdobyła zaledwie brązowy medal, a miała bić się z Vive Targi o mistrzostwo.
- Rzeczywiście te rozgrywki nie były dla nas udane. Zawsze ciężko zgrać od razu tak dużo nowych zawodników. To mógł być pierwszy powód, przez który nam nie wyszło. Drugi to kontuzje, które dopadły praktycznie każdego z nas. Przecież w pewnym momencie było tak, że aż siedmiu zawodników było niezdolnych do gry. W takim wypadku nawet treningi nie były na takim poziomie, na jakim być powinny. To z kolei ma wpływ na grę w meczach.

Teraz do rozgrywek przystąpi nowa Wisła. Nowa organizacyjnie, już właściwie jako odrębny klub.
- To chyba będzie dobre, ale tylko pod kątem układu pracy. Ludzie w sekcjach będą zajmować się tylko jednym albo drugim. A jasnym jest, że te dyscypliny - piłka nożna i ręczna - to dwie różne bajki.

Wiemy już, kto przychodzi do Vive i do Wisły. Zapowiada się piekielnie trudny sezon. Transfery Kielc są powiedzmy, bardziej okazałe niż nasze...
- W sporcie nie chodzi o sławę. Chodzi o zbudowanie drużyny, która będzie walczyć wspólnie. Oczywiście można też sobie pozwolić na posiadanie kilku wyjątkowych zawodników, którzy w chwilach słabości wyciągają zespół z dołka. Ale żeby to zrobić, nie trzeba sław, tylko zdolnych graczy.

Co wiesz o nowych kolegach z zespołu?
- W tej chwili to same plotki (śmiech ).

A nowy trener Lars Walther?
- Właściwie to nie wiem o nim zbyt wiele. Ale Morten Seier bardzo go chwalił i mówił dobrze o czasach, kiedy grał pod jego kierunkiem w Słowenii.

Wokół Wisły od dawna jest dużo szumu, związanego choćby z odsunięciem od drużyny Łukasza Szczuckiego. Co o tym sądzisz?
- Wybacz, ale komentarz pozostawię dla siebie.

Lars Moller Madsen w akcji