Już za trochę ponad tydzień szczypiorniści Wisły Płock rozegrają swój pierwszy oficjalny mecz w sezonie 2011/2012. O tym jak trudny, ale i ważny będzie to rok dla Nafciarzy, nie trzeba nikogo przekonywać. Stara sportowa prawda mówiąca o tym, że zdobyć mistrzostwo jest trudno, ale go obronić jeszcze trudniej, w tym przypadku będzie obowiązywać zapewne ze zdwojoną siłą. Główny konkurent, drużyna kielecka, zmotywowana do walki z Wisłą jest szczególnie. To przecież kilka miesięcy temu Wiślacy niespodziewanie dla wszystkich odebrali drużynie Bogdana Wenty Mistrzostwo Polski.

Sezon będzie trudny również i dlatego że Wisła wraca po dwuletniej przerwie do Ligi Mistrzów. Wraca jednak do jej zmienionej formuły. Ostatni start Wisły w tych pucharach był również ostatnim sezonem rozgrywek w poprzedniej 16 zespołowej formule. Od dwóch sezonów Liga Mistrzów rozgrywana jest w nowym systemie - nie da się ukryć łatwiejszym dla osiągnięcia awansu z grupy - taki też cel stoi przed Nafciarzami. Powrót Wisły do Ligi Mistrzów to jednak także spore obciążenie - dodatkowe 10 meczów, w tym połowa na wyjazdach, na które trzeba dolecieć, względnie dojechać.

Europejskie zmagania to także problem z przekładaniem meczów w Superlidze i konieczność grania systemem środa-sobota. Zawrotne tempo może z pewnością odbić się w meczach na własnym podwórku. A tu wszyscy czekają aby zrealizować hasło „bij mistrza". W Superlidze jest kilka drużyn, które z chęcią dobrałyby się do skóry Nafciarzom: MMTS, zawsze groźna Warmia, nieobliczalna Stal Mielec czy Azoty Puławy. Każde zlekceważenie rywala, lub chwila słabości może okazać się kosztowa. W Polsce sezon zwieńczy play-off - ale do niego daleka droga oraz finał Pucharu Polski, który płocczanie bardzo chcieliby zdobyć po raz 11.

Terminarz meczów Wisły w nadchodzącym sezonie pozwala podzielić ten czas na kilka etapów. Pierwszy będzie miał miejsce we wrześniu, w którym to podczas meczów ligowych trener Walther będzie szlifował formę na najważniejszy miesiąc, czyli październik. Dziesiąty miesiąc roku to prawdziwy sprawdzian dla zawodników Wisły i czas kiedy szeroka ławka poddana zostanie najwyższej próbie. 8 meczów w ciągu 30 dni, ciągłe przejazdy, przeloty, życie na walizkach i brak czasu na spokojne treningi to efekt walki na dwóch frontach. Październik to prawdziwa próba wytrzymałości całej drużyny zarówno sportowo jak mentalnie. Żeby tego było mało podczas miesiąca próby Nafciarze rozegrają mecz z odwiecznym rywalem z Kielc.

Zawrotne tempo zwolni w listopadzie i grudniu. Podczas półtora miesiąca wiślacy rozegrają mecze ligi polskiej okraszone dwumeczem z HSV oraz potyczką z mistrzem Słowenii. Na przełomie tych miesięcy mistrzowie Polski będą mogli również odpocząć podczas przerwy w rozgrywkach.

Przerwa Świąteczno-noworoczna przeciągnie się aż do lutego, kiedy to po Mistrzostwach Europy wznowione zostaną rozgrywki klubowe. Znając trenera Walthera możemy być pewni, że czas przerwy dla reprezentacji wykorzysta on dla odpowiedniego przygotowania i naładowania akumulatorów do wiosennej części sezonu.

W lutym nastąpi kolejny trudny miesiąc. W tym miesiącu Wisła rozegra 7 meczów (w tym trzy w LM). Marzec zaś to zakończenie sezonu zasadniczego oraz finał PP i miejmy nadzieję, faza pucharowa LM z udziałem Wisły. Kwiecień oraz maj to z kolei play-off, czyli prawdziwe ligowe granie.

Gra na wielu frontach wymaga szerokiego i wyrównanego składu. Czy takim dysponują Nafciarze w tym roku? Odpowiedź poniżej.

Bramka - dwóch równorzędnych bramkarzy: Seier i Wichary oraz młody Dudek gwarantują z pewnością spokój w ostatniej instancji płockiej obrony. Pojawia się jednak pytanie czy obaj bramkarze będą potrafili utrzymać wysoką formę (taką jak np. podczas finałów) prze większą część sezonu? W tym roku Wichary i Seier muszą cały czas być na posterunku nie tylko w kilku meczach ligowych, ale podczas całego roku. W najbliższych miesiącach sprawdzian umiejętności będzie ich czekał prawie co tydzień.

Lewe skrzydło - para Backstrom Wiśniewski to solidna para skrzydłowych, która wzajemnie się uzupełnia. „Gadżet" w końcówce poprzedniego sezonu, jak i w przygotowaniach do obecnego, prezentował dobrą dyspozycję. Zdarzają mu się jednak spotkania, w których potrafi się kompletnie zablokować. Podobny problem ma Szwed. Gdy obaj są jednak w formie, to trener może mieć problem wyboru.

Lewe rozegranie - czwórka Chrapkowski, Kubisztal, Twardo, Zołoteńko to zestaw, wydaje się, idealny. Doświadczony Kubeł i stale rozwijający się Chrapek, to para zawodników która w ofensywie zagwarantuje Wiśle spokój i skuteczność. Obaj z pewności będą walczyć o miejsce w siódemce, a ta rywalizacja przyniesie korzyść całemu zespołowi. Twardo to zawodnik uniwersalny, świetny obrońca i dobre uzupełnienie szybkiego ataku Wisły. Na tej pozycji jest również Złoty, który z pewnością odegra znaczącą rolę w trudnym sezonie Wisły. Lewe rozegranie to chyba najmocniejsza pozycja Nafciarzy.

Środek rozegrania - Eklemović - Dobelsek - bałkański duet-mózg zespołu z pewnością zapewni płynność gry i urozmaicony atak nafciarzy. Pytanie tylko czy Eklemović zdąży wkomponować się w zespół przed najważniejszymi meczami i będzie mógł w nich pokazać pełnię możliwości. Dobelsek z kolei z miesiąca na miesiąc jest pewniejszy i coraz lepszy.

Prawe rozegranie - Kavas, Paczkowski, Rajković - Na tej pozycji najwięcej znaków zapytania: obok pewnego, grającego zawsze na przyzwoitym poziomie Kavasa dwie niewiadome: Paczkowski - czy młody zdolny już jest gotowy do rywalizacji z dojrzałymi przeciwnikami na dystansie kilkudziesięciu minut w meczu?; czy Rajković wróci do formy jaka mogłaby mu zapewnić miejsce podstawowego na tej pozycji, czyli takiej o jakiej każdy w klubie myśli? Przynajmniej jedna pozytywna odpowiedź na te pytania będzie dla klubu zbawienna.

Prawe skrzydło - Miszka, Spanne - podobnie jak w przypadku drugiego skrzydła, tak i tu duet idealny. Miszka - klasa sama w sobie, Spanne - idealny zawodnik do uzupełnienia składu i wzmocnienia rywalizacji na pozycji.

Koło - Kwiatkowski, Syprzak, Toromanovic - trójka graczy niczym trzy wierzchołki trójkąta, które się uzupełniają idealnie - Kwiatkowski gracz do obrony, który w parze z Kredką stanowi bardzo solidną parę obrońców; Syprzak nadzieja nie tylko płockiego szczypiorniaka - gracz na razie przede wszystkim do ataku. Toromanović - kandydat do podstawowego składu - gra zarówno w ataku i w obronie. Ten zestaw powinien zapewnić trenerowi elastyczność w dobieraniu ustawień tak w ataku jak i w obronie odpowiednio do rywala.

Przedstawiony skład jest szeroki jak i wyrównany. W takiej sytuacji, jak mówią trenerzy, nie można mówić o jednej pierwszej siódemce. 19 zawodników gwarantuje możliwość rotowania składem bez utraty jakości i skuteczności gry. Taki skład wobec ilości meczów, jaka czeka Wisłę, jest odpowiedni i powinien wystarczyć. Ilość kombinacji ustawień w ataku jak i w obronie daje trenerom dużą swobodę pracy. Należy jedynie mieć nadzieję, że zgranie przyjdzie szybko.