Jaka jest rola kibica w dzisiejszym sporcie? Jaka jest granica pomiędzy radością po zwycięstwach a frustracją po porażkach ukochanej drużyny? Wydaje się, że ta granica jest bardzo cienka o czym wspomina na swoim blogu Andrzej Miszczyński. Zapraszamy do lektury nowego wpisu pt. "The show must go on!".

THE SHOW MUST GO ON!

Moje credo kibica, jest moją subiektywną oceną tego co widzę i co czuję w czasie i po meczu. Nie jestem zwolennikiem ani defetyzmu ani hurraoptymizmu. Plasuję siebie w obszarze tzw. klasycznego  kibicowania. Nie zakładam z góry ani triumfalnych zwycięstw ani tragicznych klęsk. Kupując za własne pieniądze bilet, zasiadając na trybunach nie nastawiam się na zwycięstwo, ani tego zwycięstwa od drużyny nie żądam. Ja tylko wierzę w zwycięstwo i nastawiam się przede wszystkim na obejrzenie dobrego handballu, na emocje i na walkę zespołu.

Czym innym jest wiara w zwycięstwo a czym innym żądanie zwycięstwa. Jakie jest podejście kibiców najlepiej widać po tym jak znoszą porażki. Kibic powinien wymagać tylko i aż pełnego zaangażowania, pewności siebie, walki i wiary, ponieważ tylko taka postawa na parkiecie daje największe szanse na zwycięstwo.

Wielu kibiców nie zdaje sobie sprawy z tego, że idąc na mecz z żądaniem zwycięstwa sami siebie ustawiają w pozycji sparaliżowanej strachem przed porażką, która na dłuższą metę doprowadzić może ich do kompleksów. Kibic powinien wymagać tylko i aż pełnego zaangażowania, pewności siebie, walki i wiary, ponieważ tylko taka postawa na parkiecie daje największe szanse na zwycięstwo.

Jest czymś zupełnie naturalnym, że kibice radują się po zwycięstwie i są zdołowani po porażce. Nie jest natomiast niczym naturalnym jeśli ta radość czy rozgoryczenie przybiera ekstremalną czy wręcz karykaturalną formę, wyrażającą się bufonadą i megalomanią po odniesionych sukcesach oraz  agresją, arogancją a czasami wręcz chamstwem po porażkach.

Frustracja spowodowana porażkami może dawać kibicowi prawo wyłącznie do krytyki zachowań lub sytuacji. Z całą pewnością nie daje kibicowi najmniejszego prawa do personalnego obrażania kogokolwiek! Niektórzy kibice niestety nie zdali egzaminu, chowając się za zasłoną  anonimowości.

45 lat tradycji piłki ręcznej w Płocku zobowiązuje wszystkich kibiców  do zachowania elementarnej kultury w wyrażaniu swoich opinii.

Nie skomentuję wydarzeń ostatniego tygodnia, ponieważ ta rana musi się jak najszybciej zabliźnić.

Trzeba  patrzeć z optymizmem w przyszłość, bo jak śpiewał Freddie Mercury z grupy Queen – THE SHOW MUST GO ON:

"…Przedstawienie musi trwać
Zniosę to z uśmiechem
Nigdy się nie poddaję
Dalej - z tym przedstawieniem
Przepłacę rachunek, przedobrzę z tym
Muszę zebrać wolę by ciągnąć to dalej
Dalej, dalej z tym przedstawieniem
Przedstawienie musi trwać …”